Tall, Dark and Cajun
Tall, Dark and Dangerous
Tall, Dark and Texan
Tall, Dark and Irresistible
Tall, Dark and Reckless
Tall, Dark and Daring

En dat zijn nog maar enkele van de titels die beginnen met Tall, dark en nogwat.
Het is spijtig voor alle blonde mannen in deze wereld maar vrijwel alle helden in romans hebben heel donker haar en donkere ogen.
Op de tweede plaats komt donker haar met blauwe ogen.
Eigenlijk heb je dan al 95% van de romans gehad en de overige 5% is voor de blonde jongens. Baarden en snorren zijn een zeldzaamheid.
En je zult het niet geloven maar de heldinnen zijn ook over het algemeen niet blond. Donkerbruin haar en ook rood haar komt het meest voor. Blonde vrouwen zijn leuk om naar te kijken maar blijkbaar niet om te hebben want daar kijken andere mannen teveel naar.

Er is een reden waarom de ideale Romanheld donker, liefst zwart haar heeft en donkere ogen.
Hij is eigenlijk de duivel.
Het donker (de man) tegenover het licht (de vrouw).
De satan tegenover een engel.
In de teksten zijn daar veel voorbeelden van te vinden:
“He was leaning against the cold stone wall, regarding her steadily with a slight smile on his narrow, sensual lips. Devil, she thought” (Barlow, Siren’s Song).
Vaak wordt tegelijk een zodanig beschrijving van de held gegeven dat daaruit weer opgemaakt kan worden dat zijn uiterlijk dan wel satanisch is maar dat het met zijn karakter wel goed zit. Anders begin je natuurlijk ook niet aan zo’n man. Je moet wel een beetje uitzicht op een leuke toekomst hebben.

Ook de namen van hoofdpersonen wijzen vaak in dezelfde richting als het uiterlijk al doet vermoeden. Wat dacht je van de (bij-)namen van de Bar Cynster-jongens van Stephanie Laurens.
Devil, Lucifer, Demon, Gabriel, Michael. Om er maar een paar te noemen.
Mocht een held wel eens een keertje blond zijn dan lees je niet zelden dat hier sprake is van een gevallen engel. Maar donker heeft absoluut de voorkeur.

De diepe bron van een roman is altijd weer als de mythe van Hades (god van de onderwereld) die Persephone (wondermooie dochter van Demeter, godin van de landbouw, oogsten en vruchtbaarheid) ontvoerd en tegen haar zin gevangen neemt om uiteindelijk haar liefde te winnen. Maar niet helemaal. Nooit geeft Persephone haar persoonlijkheid op. Altijd blijft zij terugkeren naar de aarde om de lente gestalte te geven om pas later weer terug te keren naar Hades en zijn donkere wereld.

Het eeuwige spel tussen dood en leven, wanhoop en hoop, duisternis en eeuwig licht.
Waarbij het licht altijd overwint en dat is waarom veel vrouwen vreugde halen uit het lezen van romans. De wetenschap, bij de eerste bladzijde al, dat het licht altijd overwint.