Er zijn (naast het onderwerp en de naam van de schrijfster) nog twee heel belangrijke kanten aan een boek die de verkoopcijfers behoorlijk kunnen beïnvloeden.
De voorkant en de achterkant.
Het zijn vaak juist die twee kanten van een boek waar de schrijfster vaak weinig of niets over te zeggen heeft.
Hoe frustrerend moet dat zijn als je een boek geschreven hebt en je weet dat de zo belangrijke buitenkant je uit handen genomen gaat worden door je uitgever.

Een mooie en goeie cover kan de verkoopcijfers van een boek zeer ten goede komen. Boekwinkels hebben ook graag boeken in de etalage die op het eerste gezicht aantrekkelijk zijn. Een aantrekkelijke buitenkant zorgt immers vaak voor impulsaankopen. Je koopt een boek omdat je de schrijfster kent óf je koopt een boek omdat de buitenkant (inclusief de achterkant) je aanspreekt.

Om een mooie cover te maken heb je niet alleen teken- en schildertalent nodig maar ook een goed model en tegenwoordig natuurlijk een computer.

Sinds 1999 worden er verkiezingen gehouden met als doel de beste maar ook de slechtste cover van dat jaar te kiezen in een aantal categorieën. Alles daarover kun je terugvinden op de website van het Cover Café.

Smaken verschillen natuurlijk maar lezeressen van romans zijn het over het algemeen wel eens als het om de buitenkant van een boek gaat.
Wat willen lezeressen nu eigenlijk zien op de voorkant van een boek?
Dat is een interessante vraag en het antwoord is geheel afhankelijk van de tijd waarin een boek zich afspeelt en het onderwerp. Als het om historische romans gaat dan zien de lezeressen het liefst een stoere man in een hele sexy outfit en liefst een mooie heldin erbij. Beetje bloot mag.

Maar speelt een roman zich af in de Engelse Regency periode dan mogen de held en heldin aan de buitenkant niet al te dicht bij elkaar staan. Een romantische scène graag maar wel netjes blijven s.v.p.

Het allerbelangrijkste voor lezeressen, is het feit dat de buitenkant van een boek heel goed weergeeft wat er aan de binnenkant te wachten staat.
Gaat het over Piraten of Vampiers en bevat een boek veel erotiek of juist niet? Je moet dat in één oogopslag kunnen zien.

Natuurlijk is er ook de neutrale cover. Bloemetje hier en bloemetje daar en klaar is het boek. Maar dat is vaak ook met opzet gedaan want schrijfsters als Jayne Ann Krentz b.v. onderscheiden zich juist door die altijd neutrale covers waarmee duidelijk gemaakt wordt dat ze het gemaakt hebben in de romanwereld.

De laatste jaren zijn er twee nieuwe soorten covers in opkomst.
De moderne cover. Speels, kleurig en weinig romantisch wat overigens niets zegt over de inhoud. Er zijn inmiddels veel signalen in de richting van uitgevers gegaan dat de lezeressen dit heel leuk vinden voor eventjes maar dat er wel snel een einde aan moet komen. Men wil de romantiek terug.

De ander is om tegemoet te komen aan het feit dat niet iedereen te koop wil lopen met het feit dat ze een “pulp-roman” aan het lezen zijn en daarom is de zogenaamde stepback uitgevonden. Eerder werd de stepback alleen gebruikt om te verhullen dat het om een boek met veel erotiek ging maar nu zie je het bij veel romans verschijnen.
De buitenkant van een boek is neutraal en gewoon mooi maar direct aan de binnenkant zit de cover met het romantische plaatje.

Dat mooie plaatje wat een boek zo aantrekkelijk kan maken blijft heel belangrijk. Er wordt, tot groot verdriet van de lezeressen, steeds meer gebruik gemaakt van foto's.
Dat is niet leuk, want dat is echt. En we willen geen echt. We willen namaak. Fantasie- en nepmannen. Als je de echte man achter het plaatje wil zien dan zoek je de homepagina's of fanpagina's van de desbetreffende modellen wel op.

Maar op de buitenkant van een boek moet je gewoon een prachtige namaakman aantreffen. Zo ééntje waar je in je fantasie nog een beetje aan kunt sleutelen en die je ook in het boek tegenkomt. Want dat is heel belangrijk. Geen blonde adonis op de buitenkant terwijl er een donkere duivel aan de binnenkant rondscharrelt. Dat kan niet.

Bijzondere kunstenaars op het gebied van boekcovers zijn Cherif Fortin & Lynn Sanders.
Zij zijn namelijk niet alleen de modellen op de prachtige schilderijen maar ook de schilder en schrijver van boeken als Passion's Blood.
De kalender die zij in 2002 uitgaven is een verzamelaarsobject geworden. Op hun site is te zien wat voor mooie dingen zij maken.

Beroemde covermodellen zijn JohnDeSalvo en Steve Sandalis en laten we vooral Fabio niet vergeten. Het zijn er teveel om op te noemen.
Ook vrouwen, zoals Colleen Gruber kunnen een belangrijke rol spelen als model maar de heren blijven natuurlijk het belangrijkst.
Bovendien vermelden lang niet alle boeken welk model er op de cover staat. Gelukkig gaat dergelijke informatie als een lopend vuur door cyberspace. Nog voor een boek in de winkel ligt is de buitenkant al de wereld rond gegaan.

De kunstenaars. Eigenlijk net zo beroemd en met hun eigen groep verzamelaars.
Die bepalen, aan de hand van het verhaal in het boek, of het model zijn eigen haarkleur mag houden, of dat de man of vrouw in kwestie vrijwel onherkenbaar zal worden.
Dat laatste is niet zo leuk voor de verzamelaars van covers met een bepaald model. Want die zijn er meer dan genoeg. Als je alle boeken met b.v. JohnDeSalvo erop wilt hebben en hij heeft op de ene buitenkant zwart haar en op de andere buitenkant blond dan kan de echte fan daar niet blij van worden.

Eén van de vele bekende coverartiesten is John Ennis. Op zijn homepagina is daar niet veel van terug te vinden want niet alle schilders willen geconfronteerd worden met hun romantische coverwerk. Het levert goed geld op maar om er trots op te zijn is vaak een stap te ver. Datzelfde geldt voor de immens populaire covers van Franco Accornero. Ook Alan Ayers, Albert Slark en Jon Paul behoren tot de groten.

Het vermelden waard is het feit dat het grootste deel van de coverkunstenaars mannen zijn. Slechts een paar vrouwen hebben zich op deze markt gestort. Neus bijvoorbeeld eens rond bij Elaine Gignilliat. Op haar site staan niet alleen vrijwel al haar schilderijen (die te koop zijn) maar ook foto's van haar prachtige huis en dat hangt helemaal vol met haar portretten.
De allergrootste op dit gebied is Elaine Duillo ook wel "The Queen of Romance Cover Art" genoemd. Meer dan 40 jaar schilderde zij heel succesvol covers voor romans maar helaas is ze met pensioen.

Wil je je echt even verliezen in de wereld van de boekcover neem dan eens een kijkje bij de zo typisch amerikaanse site van Romance Bookcovers.
De informatie en de plaatjes schreeuwen je tegemoet en voor je het weet ben je helemaal de weg kwijt. Maar liefhebbers van de buitenkant slaan geen dag over om te kijken of er weer wat nieuws is !